jakop ahlbom finally made a new show. the absence of words and the power of the physique characterised his play again. a hommage to slapsticks, the show relentlessly combined mime, acrobatics, dance, music by alamo race track, haunted house decors, even magic tricks with each other. cutting a woman open, jumping through a man, dinner assets on weighted strings, and most beautifully, a breadcart on wheels that scuttered on the table.

istanbul, idealised through the sensationally touching novel ‘the museum of innocence’ by orhan pamuk, has (expectedly) lived deeply up to my expectations. bliss. i enjoyed the crowds, the lack of abundance of money, the weather, the absence of rules, the salty brisky air, the breezy streets, the openness, the presence of nationalism, and the alternate history.

my all-time favourite dance performance ‘requiem’ by nanine linning comprised two completely different acts. the first, being an exposition on stage, was cenred around twenty-something ‘dancing statues’, reminiscent of a louis xiv courtyard, obviously uttering critique on decadent consumerism. amongst the numerous statue like dancers, one stood out; a girl in an aquarium with matte glass, rendering a full scope of her (naked) body impossible. only when she, at her own will, moved close to the glass the picture got more into focus, albeit on a small portion. the second act, a more ‘traditional’ modern dance performance made an impression through the use of speed and surprising elements hidden in repetition. sprinting dancers, running at full speed side-to-side falling abruptly into each other’s arms. unreal and beautiful.

I sometimes wonder why people have a preset for loving nostalgia. However, in order to feed the nostalgia it is very important to endorse in sensations and sublimations. Ones that on a rainy day you will mellowly look back on.

In my own Rêveries of a Solitary Walker I came to analyse the events of last night. Walking into new streets lardered with beautiful nineteenth-century buildings, I kept pondering about the strange conversation I had last night.
I was chosen to guide a Macedonian girl home, who wasn’t very skilled in finding her way back on a bike. Beit that we barely knew each other, she asked me about my studies and prospects. As a cultural historian I laid out my plans; work as a teacher at university or something similar. I have little to no clue. Trying not to sound insecure but rather an adjective which hints at consciousness I replied on: „I am young, what do I know about life?” Having had this conversation many-a-time before, I found her attitude troubling and rather confusing. She sneered something about how nobody knew life l, and that everybody was improvising. Moreover she genuinely didn’t not understand how people in this country had problems at all, and more things concerning lack of perseverance and will power.
This got me thinking abut difference of upbringing and origin, and how I somehow feel guilty when foreign immigrants or lower class people give me a look of contempt when I complain about university-related issues. This feeling of guilt, solely instilled by the other party troubles me, as it is irrational and not constructive. Just as it wasn’t up to them to pick surge they were born, so I didn’t choose to be born in a well-to-do environment. Also, coming from this environment it doesn’t mean that I get my credentials for free, and that I never have to work for something. I have just been granted intelligence, the rest is up to me.
To conclude this story, I will tell you what happened after we had this conversation which upset me more than I expected. The girl, being a foreigner and drunk to the bone, didn’t have what it takes to ride her bike home safely. She ran into me, fell on the ground and hurt her jaw. She got furious, not blaming me, but sending me home. I, both confused but understanding, refused, fearing that she might get lost on her way home. After insisting for some minutes I decided to leave her be, cycling on. I waited around the corner of an intersection, gazing at the empty streets. After a minute or so, I saw her pass by, slowly, meandering. Of course she didn’t take the right turn, so I was left with a choice. Should I go home, ignoring the fact that she was unable to find here way back, because she told me to stay out, or should I step in, and point her the right direction. I don’t know whether it was the wine or some inventive moment, but I chose a third option. From a distance I followed, making sure that she wouldn’t stray too far from the right direction. However, she failed miserably. After ten minutes it became clear that she had no clue of where she was going. She stopped, looked around, texted and called someone. In vain. After observing her for some minutes, I decided to step in, although she had been really angry with me. “Damn you, I want to kill you!”, she shouted. Whatever, I ordered her to follow me. “I never wanna see you again!” “Odds are that you’re never gonna ..”, I replied blandly. I took her to the ferries, spoke the Hollywoodesque words “you know where to go, good night”, and wished I never meet angry person like that again.
The anger, unfounded, didn’t help her find her way. But moreover, I was surprised I would help someone that had been so rude to me. Maybe I’m nice to people after all.

als het aan mij ligt, dan is alles wat je hebt, je bewustzijn. dientengevolge lijkt mij alzheimer de allerergste ziekte, daar je er nog wel bent, maar voor heel even; elke vorm van herinnering is weg. als het ware een goudvis bestaat elk facet van jou nog maar voor een korte tijd. gegeven deze bewering lijk het onomstreden dat ik nadenken erg hoog acht. als nazaat van een victoriaans-protestantse maatschappij hecht ik veel waarde aan de ratio, en kan ik me alleen af en toe ‘overgeven’ aan gevoel. het woord spreekt boekdelen, je geeft jezélf weg; de controle is kwijt en daarmee ook een stuk van jouzelf.
tot zo ver weinig nieuws onder de zon. ook al zullen velen zeggen erg te hechten aan gevoel, nog altijd viert deze enigszins misogyne opvatting hoogtij in onze maatschappij. vrouwen worden veelal betiteld van overgeëmotioneerd zijn, wie huilt als man is een mietje, beslissingen nemen op basis van gevoel is een doodzonde etc, voorbeelden te over.
dan nu: de paradox.
hoe veel je ook nadenkt, je gedachten blijken een valse zekerheid. altijd ben ik gefascineerd geweest door het herinneren van herinneringen. lang dacht ik dat de hersenen werkten als een archief, door maar genoeg te zoeken en de juiste labels te geven zou je alles kunnen opslaan en terughalen. maar, té vaak werd km geconfronteerd met het feit dat dingen niet meer te achterhalen waren, vaak met betrekking tot persoonlijke herinneringen. daarom begon ik met het ‘hard’ maken van mijn herinneringen: ik schreef ze op. als korte verhaaltjes, soms literair, soms als een dialoog, soms met een tekening. zo zou ik de dingen kunnen onthouden, perfect, zoals ik het wil(de).
na een tijdje, toen ik de herinneringen ging teruglezen bekroop mij het angstaanjagende gevoel dat het simpel opschrijven van herinneringen niet zomaar volstond. alleen al door de bewoordingen, de selecties, begon ik te twijfelen aan de ‘perfectheid’ van deze vastgelegde getuigenissen.
emoties en tijdelijke belangen bleken der mate vervormend te zijn, dat ik bij sommige passages bijna niet kón geloven, dat deze zich ooit in mijn hoofd afgespeeld hadden. als devies gaf ik mijzelf daarom, drie jaar geleden, schrijven, schrijven, schrijven. ‘want alleen dán kan je aan je een lijn in je gedachten zien, ze ordenen, én aan je eigen stijl wennen, zodat je jezelf beter kan uitdrukken in taal.’ de drie-jaar-geleden-versie van mezelf had het goed bekeken. maar, hoewel het een stap in de goede richting is, biedt het natuurlijk geen echte oplossing, je wordt er alleen ‘bewust’ van. fijn zo, adorniaanse negatieve dialectiek, maar je schiet er weinig mee op.
misschien is het overdreven geloof in jezelf wel het ergste (één van de virtues van deze kapitalistische tijd) : door nóg meer te vertrouwen op je ratio, raak je het kritische perspectief juist kwijt. het oneindig geloof in eigen verstand vertroebelt de mogelijkheid tot proportioneren.
om terug te komen op de oorspronkelijke paradox. ‘zijn’ in mijn context is nadenken, doch het nadenken blijkt niet consistent, niet rechtlijnig en al helemaal niet betrouwbaar.
ik blijf bij mijn oude devies: ‘schrijven, schrijven, schrijven. ‘

“Als alle bomen blauw waren,” vroeg de mier aan de eekhoorn, “was blauw dan nog blauw?”

“Tja,” zei de eekhoorn, “blauw zal dan in ieder geval niet meer golven. Hooguit ritselen.”

De mier keek omhoog naar de toppen van de platanen waaronder zij zaten.

“Blauw zou dan ritselen en ruisen, maar dat heeft verdacht veel weg van kabbelen en stromen”

Dat vond de eekhoorn ook en hij knikte bedachtzaam.

“Welke kleur zou de wilg hebben als hij blauw was?”, bracht hij toen uit.

“Olijfblauw”, zei de mier resoluut. “Maar misschien ook wel staalblauw, dat ligt aan het licht.”

De eekhoorn fronste en keek voor zich uit.

“Welke kleur zou de zee hebben wanneer alle bomen blauw zijn?”, vroeg de eekhoorn, en hij fronste nog dieper.

Dat wist de mier ook niet, maar hij dacht aan iets geels, zodat de zee zou stralen en branden.

“Mier”, zei de eekhoorn, “ik ben blij dat de bladeren ruisen, de golven kabbelen en de zon straalt. Straks ruist de zon uit de lucht en kabbelen de stenen weg!”

De mier keek verontrust, maar sprak op kalme toon: “daar zullen we dan wel aan wennen.”

Vergenoegd pakte de eekhoorn een beukennoot en luisterde naar het zachte ritselen van de bladeren.

de vlieger dwarrelde versuft neer op het strand.
“ik houd eigenlijk niet van vliegeren”
“waarom zijn we hier dan?”
“omdat de wind goed stond.”
de vlieger veerde op van het natte zand en woei weg, tuimelend in de aanwakkerende wind.
“zal ik het koord loslaten?”
“dan zal hij nooit meer vliegen.”
daar ging het koord, zwiepend in allerlei bochten, kronkelend als een draak op chinees nieuwjaar. de vlieger ving weer wat wind, maar veel meer dan een plastic zakje in een winkelstraat na sluitingstijd werd het niet.
“hij lijkt niet veel te doen met zijn vrijheid.”
“wacht maar, dat komt nog”
de woorden werden gegrepen door dezelfde wind die de vlieger een heel eind de lucht in stootte.
“zie je, daar heb je het al”
er verstuifde wat zand in de duinen en het helmgras drukte zich plat tegen het zand.
“nu had de vlieger het vast goed gedaan!”
“maar hij was altijd blijven hangen.”
“hangend ja, maar wel hoog”
samen ploegden zij verder door het harde, natte zand.

the reading and listening to something many scraps of text ushers the maelstrom of semantic thoughts in my head to turn and churn, more and more. english, german, dutch, russian, swedish, japanese and french wriggle their way around eachother in search for the upper voice. no, a bucket full of freshly dug up worms doesn’t even come close in comparison.
the recent go about of these languages was initiated by an enormous pile of movies in wrestled myself through in the late hours of night, when there were too many strange noises to fall asleep. but after seeing all these ‘good’, imdb-worthy movies, slowly a faint yet growing notion of injustice started creeping under my skin. a feeling of anxiety towards mankind.
the good die, get hurt, they don’t act resolute enough, resulting in more suffering; on so many levels, things in life just don’t seem to compute and be in order.
maybe the best example was my recent viewing of this latest part of the x-men series. after watching this story, i found that moral issue concerning magneto the best aspect of the movie. after seeing the movie is realised that there is no other way than be with magneto and his view on making the intolerant suffer the same way they treat others. it’s not that (rationally speaking) i’m pro the ‘eye for an eye’-method, but after seeing this story i can’t put it differently than that the intolerant ones deserve what they give to others; even if that makes you ‘just as bad’.
after seeing to kill a mocking bird this urge became even more prominently present in my system. even though the main racist guy gets what he deserves in the end, it’s only indirect and quasi-accidental. it was so unsatisfactory that it startled me a bit. where does this (almost violent) aggression towards injustice come from?